لطفا نذارین برین.

خ. میخواستم اون شعر شاملو رو بخونم براتون. بلد نبودم وویس تلگرامو به فایل صوتی تبدیل کنم.

خانه داری حس بامزه ای دارد. اینکه گوشه ی ذهن، کنار همه ی دغدغه هایت، به این فکر کنی که برای شام استامبولی بار کنی یا عدس پلو؟

خ. خانم بودن یک اتفاق دلپذیر است.

خ. عنوان. لیست خرید نوشتن هم.

چرا نمی نویسین؟

نیم ساعته که هر پنج دقیقه یه بار، صفحه ی مدیریتو رفرش کردم. دریغ از یک کلمه پست جدید..

بعد از اینکه 3 ساعت با حامد همایون خودشان را خفه کردند، اخم غلیظ و دست به سینه ام باز شد وقتی کله ی فرفری پوریا برگشت و گفت " خورشید فولدر بندری ها رو پیدا کردم."

خ. ما مرده ی بندری هستیم.

خ. خودمه تو گل می پلکونم..

میگه من هنوز دوسش دارم.

می شنوم منم میخوام بذارم برم.

+ میشه یه مدت مزخرف بنویسم؟ از این پستای بی معنی.. دلم سنگین شده، سیاه شده.

بلاخره اومد.

شما نمی دونین چقدر سخته کیبورد نداشتن. چقدر عذابه با صفحه کلید صفحه ی نمایش تایپ کردن. مکافاته.. دونه دونه کلیک کنی روی حروف.. چه حرف ها که موند توی گلوم. چه نوشته ها که پست نشد. چه کامنت ها که بی خیال نوشتنشون شدم. چه دعواها که تا میومدم از خودم دفاع کنم جمله به آخر نرسیده، ماجرا تموم می شد میرفت پی کارش.

الان احساس می کنم دستم فلج بوده و حالا دوباره به حرکت افتاده.

صدای کیبورد.. صدای تق تق دوست داشتنی کیبورد.. الان دلم میخواد بشینم تا آخر عمرم تایپ کنم.

دیروز نشسته بودیم پشت میز سه نفره ی مسخ و سعی می کردیم دنیایی برای ایده های کوچیکمون بسازیم.

میرمعین گفت از هرکدوم بخواه شخصیت خودشون رو تو یه پاراگراف بنویسن و برداشت خودتو بهشون اضافه کن.

رو کردم به سبحان. "برداشت تو از من چیه؟"

حرفایی که زد برام خیلی جالب و ارزشمند بود.

..

میخوام یه خواهشی بکنم. اگه دوست دارین شما هم یه پاراگراف از خودتون بنویسین و اینجا، خصوصی یا عمومی کامنت بذارین. برام جالبه که هرکس خودشو و من رو چجوری می بینه.